คุณนายแสนงอน

 ในอาทิตย์ที่ผ่านมา มีกระทู้ถามทีเล่นทีจริงว่าถ้าสาวๆงอนจะทำอย่างไร จากกระทู้นี้มันทำให้ผมมานั่งนึกถึงเรื่องราวของตัวเอง และวิธีที่ผมใช้ครับ เอามาเขียนเก็บไว้ดีกว่า

ในกระทู้ผมตอบไว้ประมาณว่า ผมจะปล่อยเค้างอนจนหายงอนไปเอง ... ถ้านานๆจะงอนกันสักที ให้ดูชีวิตมีสีสันบ้าง นั่นคือโอเคสำหรับผมนะ ผมรับได้ แต่ไม่ใช่งอนมันทุกวันแบบที่วันๆไม่ต้องมาทำอะไรกับชีวิต .. แบบนี้ผมรับไม่ได้ครับ

อาจจะดูโหดร้าย ถ้าผมจะบอกว่า ผมปล่อยให้เค้างอนจนหายงอนไปเอง..

เรื่องนี้มีที่มา

ตอนเด็กๆ ตัวผมโชคดีที่ได้มีโอกาสเข้าไปเห็นชีวิตความเป็นอยู่ทั้งพยาบาล หมอ หรือว่าคนไข้ ภายในห้องที่เค้าเรียกกันว่า ICU มันทำให้ผมเห็นชีวิตในอีกด้านนึง .. ด้านที่บอกผมว่า คนเราตายกันง่ายขนาดไหน

แค่ขาดเลือด หรือว่าขาดอากาศหน่อยเดียวก็ตายจากกันได้แล้ว...

ผมได้เรียนรู้ว่า .. การได้ระลึกถึงคุณค่าของการแค่ได้ลืมตาตื่นมาแล้วยังหายใจอยู่ได้เนี่ย มันเป็นความรู้สึกที่น่ายินดีขนาดไหน.. ถ้าคนที่ไม่เคยมีเอี่ยวกับความตาย หรือว่าการสูญเสียในรูปแบบอื่นๆ คงจะมองข้ามตรงนี้ไป

มันเป็นความจริง.. ที่หลายๆคนพยายามจะไม่รับรู้ตรงนี้ หรือว่าแกล้งทำเป็นลืม แล้วมาบอกว่าผมเอาเรื่องไม่เป็นมงคลแบบนี้มาเล่าสู่กันฟังทำไม?

กลับเข้าเรื่องต่อ

ในเมื่อคนเราตายจากกันง่ายขนาดนี้แล้ว... ทำไมไม่ทำทุกๆวันที่มีอยู่ด้วยกันให้มีคุณค่า.. มานั่งตั้งแง่ เป็นคุณนายแสนงอนกันทำไม?

*ภาพประกอบ จากภาพนี้ถ่ายในออฟฟิศผมเอง