ผมเป็นผู้ชายที่เลวที่สุดในโลกกับบาปที่ไม่สามารถให้อภัย

ผมกับแฟน เราคบกันมาได้เกือบสองปีแล้วครับ แต่ ณ วันนี้ มันอาจจะไม่สามาถกลับมาเป็นดังเดิมได้แล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า.....

ตั้งแต่เราเริ่มคบกันจริงๆจังๆ ก็มีเรื่องทะเลาะกันบ้างตามประสา จะหนักจะเบาแต่สุดท้ายเราก็อภัยให้กัน การทะเลาะนั้นไม่ใช่ปัญหาหนักอกหนักใจของผมเลยครับ และไม่ได้เป็นปัญหากับความักที่ผมมีต่อเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

สิ่งที่เป็นปัญหาคือ "เวลา" ตั้งแต่คบกันมาเมื่อกลางปี 2549 ถ้านับกันจริงๆแล้ว เราไม่ค่อยได้มีโอกาสอยู่ด้วยกันหรือพบกันตามประสาหนุ่มสาวในวัยผม(20ต้นๆ)ทำกัน ด้วยบางครั้งผมเองก็ยุ่งกับงาน และเธอเองก็ยุ่งกับงานและเรื่องต่างๆของเธอ

ปลาบปี 2549 ปีเดียวกันนั้นผมได้ลาออกจากงาน ผมได้ให้เหตุผลทุกคนว่าผมอยากเรียนต่อ และรับ freelance ไปด้วย แต่เหตุผลแท้จริงของผมคือจะรับงาน freelance เพื่อที่จะได้มีเวลาไปหาเธอได้ทุกเมื่อเมื่อเธอว่างและได้อยู่ด้วยกันบ้าง(ก่อนหน้านั้นเธอมีเหตุจำเป็นที่ต้องไปอยู่่ต่างจังหวัดด้วยเรื่องสุขภาพของคนในครอบครัวเธอ เป็นเวลาหลายเดือนทำให้เราไม่ได้เจอกันเลยเป็นเวลานาน)

ปี 2550 ผมเริ่มรับงาน freelance เธอได้กำลังปรกวดโครงงานเกี่ยวกับสาขาที่เธอจบมาทำให้เธอยุ่งมากแม้ผมขอเธอว่าจะไปหา เจอกันหน่อยเธอก็ปฏิเสธว่าไม่ได้ อย่ามาเธอไม่ว่าง เป็นอย่างนี้เรื่อยมาจนเธอส่งงานเสร็จ

หลังจากนั้นเธอได้เข้าทำงานกับบริษัทแห่งหนึ่ง ผมก็คิดว่าเราคงมีเวลาให้กันบ้าง แต่ทุกครั้งที่ผมจะไปหาเธอจะบอกว่างานยุ่งมาก เธองานยุ่งมากจนลืมบอกผมว่าเธอต้องเข้ารับปริญญาวันไหน มาบอกผมอีกทีตอนรับเสร็จแล้ว ผมโกรธมาก แต่ก็คิดว่าช่างเถอะ

เวลาผ่านไปไม่นานความสัมพันธ์ของผมกับเธอก็ยังคงเป็นอย่างนี้เรื่อยมา จนภายในผมได้เกิดความรู้สึกเห็นแก่ตัว คือผมได้เร่ิมเกิดอาการเฉยชากับบางเรื่อง เริ่มโมโหร้าย ไม่มีเหตุผล บางทีก็ไม่สนใจเธอเอาดื้อๆ ความรู้สึกทั้งหมดเกิดจากการที่ผมคิดว่าสิ่งที่ผมต้องการในปีที่ผ่านมาคือเวลาจากเธอ ซึ่งไม่เคยได้ ภายในหัวผมได้เกิดความคิดเลวๆว่าในเมื่อเธอไม่เคยสนใจผมเลย ไม่เคยใยดี ทำไมผมจะต้องทำดีกับเธอไปมากกว่านี้ด้วย(ผมได้คิดว่าให้ตายยังไง เธอก้ไม่มีทางมาหาผมหรอก ไม่ว่าจะเกิดไรขึ้นก็ตาม ไม่ว่าวันนี้จะเป็นวันอะไร สำคัญกับผมแค่ไหนก็ตาม)

ผมใจไม่กว้างพอที่จะรอคอยเธอโดยไร้ความหวัง มันไม่เหมือนกับการที่รู้ว่าใครอีกคนต้องไปไกลอีกไม่นานก็ได้เจอ แต่นี่มันใกล้กันแต่ไม่สามารถพบได้ ผมเริ่มทำกับเธอแย่ลงเรื่อยๆ จนเมื่อบ่ายนี้เราได้ทะเลาะกัน เธอถามว่าผมเคยคิดที่จะทำดีกับเธอมากกว่านี้บ้างรึเปล่า คำตอบของผมคือ "คิดสิ แต่ทุกตรั้งที่คิดทุกอย่างที่อยากทำให้มันได้ค่อยๆลดไปกับวันเวลาและการรอคอยที่ไม่สิ้นสุด ทุกครั้งที่เธอสัญญาว่าวันนี้เราจะเจอกัน ทุกตรั้งมันก็ไม่เคยได้เจอ มันได้ค่อยๆบั่นทอนจืตใจผม ผมทรมาน และผมไม่ใช่คนดี แต่นี่คือความเห็นแก่ตัวของผม"

เธอไม่ได้บอกเลิกกับผม แต่เธอได้บอกว่าเรื่องของเรามันจบลงแล้ว เธอถามว่าทุกสิ่งที่ผมเคยทำมันออกมาจากใจบ้างรึเปล่าหรือทำไปงั้น ผมกล้ายืนยันว่าสิ่งดีๆทุกอย่างที่มีให้มันมาจากใจทั้งนั้น เธอยังขอบคุณผม ทั้งๆที่ผมไม่คู่ควรกับคำๆนี้เลยแม้แต่น้อย

ณ ตอนนี้ เวลาได้ผ่านไปหลังจากเราคุยกันครั้งสุดท้ายได้ชั่วโมงกว่าๆ กับน้ำตาท่ี่ไหลไ่ม่หยุดมาหลายชั่วโมง กับคำขอโทษที่ผมมีให้เธอ ผมรู้ว่าผมได้ทำให้คนที่ผมรักและรักผมเสียใจมากแค่ไหนจากความเห็นแก่ตัวของตัวผมเอง

ถ้ามีโอกาสอีกสักครั้ง ผมอยากบอกเธอว่า ผมเสียใจกับความเห็นแก่ตัว และอยากให้เธอรู้ว่า ผมรักเธอมากแค่ไหน และไม่เคยคิดอยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้ อยากย้อนเวลากลับไปและทำทุกอย่างให้มันดีกว่านี้ ลดสิ่งที่เห็นแก่ตัวของผมออกไป เธอคงจะมีความสุขกว่านี้

ผมขอให้ทุกคนที่ได้อ่าน แม้ว่าเคยทำหรือไม่เคยทำ ผมขอบอกว่าการเห็นแก่ตัวแม้เพียงนิดเดียว มันไม่ส่งผลดีต่อความรักของคุณแน่นอนครับ ขอให้ดูผมเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี และขอให้คุณมีความรักที่ยืนนานกว่าผม

สุดท้าย ผมแค่อยากจะบอกกับเธอว่า "ยังไงเค้าก็รักตัวเองเสมอนะคะ แม้มันดูเหมือนจะไม่ใช่ก็ตาม"