การเตรียมความพร้อม

ซึ่งมันน่าจะดีกว่ามาตกใจเอาตูมเดียววันที่อีกคนขึ้นเครื่องไปจริงๆแล้วไม่เป็นอันกินอันนอนไปอีกหลายสิบวัน... เพราะมัวแต่คิดว่ามันยังมาไม่ถึง หรือว่าไม่เตรียมตัวยอมรับความจริงข้อนี้เอาไว้

การวางแผนเตรียมความพร้อมที่ดี น่าจะช่วยให้เรามองภาพรวมอะไรหลายๆอย่างได้ชัดเจนขึ้นและความรู้สึกเคว้งจะน้อยลง พอถึงตรงนี้ เราจะรู้ว่าเราควรรับมือกับมันอย่างไร และนั่น จะทำให้ระยะทางที่ไกลกันเป็นเรื่องที่เราจัดการได้ และเป็นปัญหาที่เล็กลงไปในทันที

แต่อุปสรรคอย่างเดียวที่เรามีคือ คนเรากลัวความสูญเสีย และการพลัดพรากจากบุคคลอันเป็นที่รักเป็นหนึ่งในความสูญเสีย ตรงนี้เป็นเรื่องที่ตีกรอบทางความคิดให้เรา จะนับว่าความกลัวเป็นหนึ่งในธรรมชาติที่อยู่คู่กับความเป็นมนุษย์มานานก็ได้ และความกลัวอันนี้ล่ะที่สะท้อนจากสมองออกมาสู่การกระทำของเรา

ที่จะเขียนต่อไปนี้เป็นความเป็นจริงที่เราอยากให้คู่รักได้ลองค่อยๆมองมันในแง่มุมอื่นๆบ้าง เผื่อจะช่วยจุดประกายให้รับมือกับกรอบความคิดที่เกิดมาจากความกลัวแบบเดิมๆไม่มากก็น้อย

เรื่องของเรื่องคือบางครั้ง(และสำหรับบางคนอาจจะบ่อยๆ) เรามักจะไปกลัวสิ่งที่มันยังไม่เกิด และถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่จะมีขึ้นในอนาคต แต่เรากลัวไปก่อน ตีมูลค่าความเสียหายไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร ที่ตามมาคือเรามานั่งป่วยทางจิตอยู่เงียบๆคนเดียวในบ้าน​(ฮ่า...) แทนที่จะหาทางรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดเพื่อที่ผ่อนหนักให้เป็นเบา.. กลับมานั่งป่วยทางจิตไปตลอดทาง มีหลายๆคนอาจจะไม่กลัว แต่ไม่กล้าที่จะยอมรับความจริงในเรื่องนี้ ในเรื่องที่ว่าคนรักของเราจะต้องไปอยู่ไกลในต่างบ้านต่างเมือง หลายๆคนคิดว่ามันยังมาไม่ถึงเลยพยายามที่จะไม่เก็บเอามาคิด และไม่ยอมรับจนวันสุดท้ายที่ต้องไปยืนส่งที่สนามบินแบบไม่มีความพร้อมทางด้านจิตใจแบบหลังดูจะได้รับความเสียหายทางด้านจิตใจที่ร้ายแรงกว่าแบบแรก

การเตรียมความพร้อม คล้ายๆกับเป็นสิ่งที่มาคู่กับการวางแผนชีวิตคู่ มันเป็นสิ่งที่น่าจะมาคู่กัน

คุณมีเป้าหมายชีวิตคู่ คุณมีแผน นั่นแสดงว่าคุณเตรียมตัวมาพร้อมแล้วในระดับหนึ่ง .. เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินความเข้าใจทั่วไป ที่ในชิวิตทุกคนย่อมต้องมีการเตรียมตัวสำหรับเรื่องใดๆไม่ว่าเล็กหรือใหญ่อยู่เสมอ ผมอยากให้เราหยิบตรงนี้มาประยุกต์ใช้ ความเสียหายทางด้านจิตใจจะน้อยลง และพร้อมจะกว้างไปสู่เป้าหมายชีวิตที่วางเอาไว้พร้อมๆกัน