ตอนเราเด็กๆ ที่พอสอบเสร็จออกมาจากห้องสอบแล้วเกิดความรู้สึกเจ็บใจตัวเองว่าน่าจะอ่านหนังสือให้มากกว่านี้

  หลายๆคนอาจจะเคยคิดในใจว่า "รู้แบบน่าจะทำตั้งนานแล้ว" หรือ "ถ้าสุดท้ายเป็นแบบนี้ รู้งี๊ทำไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว" อะไรทำนองนี้กันมาบ้าง และคงเกิดความเสียดายเหตุการณ์ในอดีตที่ถ้าเกิดเราสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรมันได้ ไม่ว่าจะใส่ใจความรู้สึกของกันและกันมากขึ้น หรือว่าจะทำดีต่อกันมากขึ้น ฯลฯ แรกๆคงไ่ม่เท่าไหร่ แต่ถ้าบ่อยเข้าอาจจะเกิดเป็นมะเร็งในอารมณ์ได้เหมือนกัน

อดีตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ อันนี้เป็นความจริงที่หลายๆคนมองข้าม (ทำนองเดียวกับโลกร้อน )

หลายคนต้องมานั่งเสียดายกับเหตุการณ์ในอดีต ซึ่งมันไม่ควรจะเกิดขึ้นถ้าเราตั้งใจทำให้ดีที่สุดตั้งแต่ตอนแรก

ถ้าเราตั้งใจทำให้ดีที่สุดแล้ว อย่าเพิ่งคิดว่ามันจะทำให้เกิดความผิดหวังที่ร้ายแรงถ้ามันไม่เป็นไปตามที่เราหวังเอาไว้ ผมกลับคิดว่า เราจะยอมรับตรงนี้ได้มากขึ้น เพราะอย่างน้อยเราได้ทำมันออกมาเต็มที่แล้วและเคารพในผลของการตัดสินใจหรือว่าผลของการกระทำที่ตามมาได้เมื่อไหร่ เราจะเสียใจ / เสียดาย เรื่องราวในอดีตลดลงได้เท่านั้น ตรงนี้เสียอีกที่จะทำให้เกิดความเสียหายทางอารมณ์น้อยกว่าที่คิดเอาไว้มาก

คงไม่มีประโยชน์อันใดกับเราถ้าแค่มานั่งเสียดายเรื่องในอดีตที่ผ่านมา แต่เราสามารถเอาตรงนี้มาเป็นบทเรียน ให้เราตั้งใจทำดีที่สุดเสียตั้งแต่วันนี้ได้เมื่อไหร่ ความเสียดายในเรื่องราวต่างๆที่ไม่เคยเกิดขึ้นและเป็นบ่่อเกิดของมะเร็งในอารมณ์จะค่อยๆน้อยลง และนั่นจะทำให้เรามีเวลามาอิ่มเอมกับคู่ของเราในช่วงเวลาปัจจุบันกันมากขึ้น ดีกว่ามานั่งเสียดายเรื่องต่างๆในอดีตเราเข้าไปเปลี่นแปลงมันไม่ได้เป็นไหนๆครับ